ناگفته‌هاي‌ اسارت‌ از زبان‌ مرحوم‌ ابوترابي‌

۱۳۹۷/۰۳/۲۷
پيرمردي‌ شجاع‌ و لايق‌ شهادت‌

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی پیام آزادگان ، مرحوم سيد علي‌اكبر ابوترابي سيدآزادگان در خاطره‌اي از يك پيرمرد شجاع مي‌گويد.

 

مرحوم ابوترابي مي‌گويد: يكي‌ ازبرادران‌ عزيزمان‌ " حاج‌ مهدي‌ مخمل‌ چي‌ " بود. ايشان‌ جزو عده‌اي‌ بودند كه‌ از موصل‌ يك‌ به‌ اردوگاه‌ موصل‌ ۴ تبعيد شدند. فرماندهي‌ كه‌ با گارد براي‌ سركوب‌ شورش‌ (در مرداد ۶۱) به‌ اردوگاه‌ آمده‌ بود، مي‌گويد:" من‌ هيچ‌ پروايي‌ براي‌ كشتن‌ همه شما ندارم‌ ؛ براي‌ اينكه‌ براي‌ ما برگشتن‌ اسراي‌ عراقي‌ اصلاً مطرح‌ نيست؛ چون‌ آنها ديگر بعثي‌ نيستند و اگر هيچ‌ كدامشان‌ هم‌ برنگردند براي‌ ما مهم‌ نيست‌. لذا وقتي‌ كه‌ ما نظري‌ به‌ بازگشت‌ آنها نداريم‌، پس‌ براي‌ ما مهم‌ نيست‌ كه‌ همه‌ شما را بكشيم‌ ". با هوشياري‌ برادرانمان‌، جلو اين‌ فتنه‌اي‌ كه‌ بخواهند جمع‌ بيشتري‌ از برادرانمان‌ را به‌ شهادت‌ برسانند، گرفته‌ شد. دشمن‌ تا چند روز افراد را شناسايي‌ كرد و آنهايي‌ كه‌ به‌ نظر عراقيها در بلوا شركت‌ داشتند را فرستاد داخل‌ اردوگاه‌ جديد؛ يعني‌ موصل‌ ۳ قديم‌. آمدند، حاج‌ مهدي‌ را بگيرند. به‌ او مي‌گويند:"پيرمرد! تو هم‌ در اين‌ بلوا شركت‌ داشتي‌. تو هم‌ حزب‌اللهي‌ هستي‌. بيا ريشت‌ را خشك‌ خشك‌ بتراش‌؛ چون‌ بايد به‌ اردوگاه‌ جديد بروي‌ و به‌ زندان‌ بيفتي "! ارشد اردوگاه‌ در آن‌ وقت‌، آقاي‌ گودرزي‌ بود اهل‌ اصفهان‌ و از درجه‌دارهاي‌ متعهد و خوب‌. مي‌رود پيش‌ افسر بعثي‌ و مي‌گويد:"اين‌ درست‌ نيست‌. اين‌ پيرمرد، سنش‌ از پدر تو هم‌ بيشتراست‌ كه‌ در اين‌ هواي‌ سرد، صورتش‌ را خشك‌ خشك‌ بتراشد و تو هم‌ تبعيدش‌ كني‌. اولاً او را تبعيد نكن‌ و اگر اين‌ كار را كردي‌، او را از تراشيدن‌ صورت‌ معاف‌ كن‌ "! او هم‌ يك‌ نگاه‌ به‌ حاج‌ مهدي‌ مي‌كند و مي‌گويد:" عيب‌ ندارد. من‌ تو را مي‌بخشم‌ ". حاج‌ مهدي‌ به‌ او مي‌گويد:" من‌ اين‌ عفو و بخشش‌ تو را نمي‌خواهم‌ و زير بار منّت‌ تو نمي‌روم‌. صورتم‌ را همان‌ طور كه‌ گفتي‌ مي‌تراشم‌ ". لذا همان‌ جا صورتش‌ را مي‌تراشد و با ضرب‌ و شتم‌، ايشان‌ را تبعيد مي‌كنند. آن‌ ضرب‌ و شتمها در اسارت‌ باعث‌ شد كه‌ ايشان‌ عوارض‌ قلبي‌ پيدا كرد و بعد از بازگشت‌ ايران‌، به‌ پزشك‌ قلب‌ مراجعه‌ مي‌كرد. يك‌ روز توي‌ منزلشان‌ در حالي‌ كه‌ حالشان‌ هم‌ خيلي‌ خوب‌ بوده‌، يك‌ لحظه‌ مي‌گويد:" قلبم‌. آب‌ برسانيد ". چند لحظه‌ بيشتر طول‌ نمي‌كشد كه‌ برايش‌ آب‌ مي‌آورند. همان‌ طور كه‌ ليوان‌ را به‌ دست‌ گرفته‌ نگاهي‌ به‌ آب‌ مي‌كند و مي‌گويد:" يا حسين‌ "!و ليوان‌ ازدست‌ مباركشان‌ به‌ زمين‌ مي‌افتد و پايش‌ هم‌ به‌ طرف‌ قبله‌ دراز مي‌شود و به‌ شهادت‌ مي‌رسد كه‌ انشاء الله‌ روح‌ پاكش‌، جزو اصحاب‌ امام‌ حسين‌ بن‌ علي‌ (ع) و با حبيب‌ مظاهر محشور بشوند! پسر حاج‌ آقا مهدي‌ تاكسي‌ داشت‌. بعضي‌ وقتها هم‌ خود حاج‌ آقا مهدي‌ مي‌نشستند پشت‌ فرمان‌ و كار مي‌كردند. يك‌ شب‌ دكتري‌ كه‌ مسافر بود، سوار ماشين‌ ايشان‌ مي‌شود. بعد از سوار شدن‌، حاج‌ مهدي‌ متوجه‌ مي‌شوند آقايي‌ كه‌ سوار ماشين‌ شده‌ دكتر است‌ و به‌ عيادت‌ مريض‌ مي‌رود. حاج‌ مهدي‌ مسافر ديگري‌ نمي‌گيرد و نزديكترين‌ مسير را براي‌ اينكه‌ دكتر را به‌ مريضش‌ برساند انتخاب‌ مي‌كند و به‌ سرعت‌ پيش‌ مي‌رود. مريضِ اين‌ دكتر در خانه‌ بود و خانه‌ هم‌ در خيابان‌ فرعي‌ و كوچه‌ پس‌ كوچه‌ بوده‌ و ايشان‌ از دكتر مي‌پرسند: كدام‌ خيابان‌ است‌ و كدام‌ كوچه‌ و كدام‌ فرعي‌؟ دكتر تعجب‌ مي‌كند كه‌ ايشان‌ چرا اينقدر تلاش‌ مي‌كند و جلوي‌ درب‌ منزل‌ مريض‌ مي‌رساند. اين‌ قضيه‌ بعد از ساعت‌ ۱۲ شب‌ بوده‌. دكتر هم‌ فكر مي‌كند وقتي‌ او را به‌ مقصد برساند يك‌ پول‌ اضافي‌ متناسب‌ با اينكه‌ آخر شب‌ است‌ و كوچه‌ پس‌ كوچه‌ و تا در خانه‌ مريض‌ آوردن‌ را مي‌گيرد؛ ولي‌ هرچه‌ اصرار مي‌كند كه‌ پول‌ اضافه‌ بدهد حاج‌ مهدي‌ آقا قبول‌ نمي‌كند و فقط‌ كرايه‌ تا سرخيابان‌ را مي‌گيرد و بقية‌ مسير را نمي‌گيرد. او تعجب‌ مي‌كند و مي‌رود. يكي‌ دو روز بعد همان‌ دكتر با برنامه‌ سلام‌ صبح‌ بخير مصاحبه‌ مي‌كند و مشخصات‌ حاج‌ مهدي‌ را مي‌دهد و پيگيري‌ مي‌كند. بعد متوجه‌ مي‌شود كه‌ ايشان‌ از برادران‌ آزاده‌ بوده است‌.

 

 

 

* ا 

 

 

اضافه کردن دیدگاه جدید