دهه فجر در اسارت

 

دهه فجر و جشن پیروزی انقلاب، یک حرکت حماسی، انقلابی و سیاسی است که هرساله در کشور ایران اسلامی با شکوه تمام انجام می پذیرد. در اسارت نیز این ایام باشکوه هرچه تمام تر انجام می پذیرفت و از سه ماه قبل برای آن برنامه ریزی می شد.

برگزاری مسابقات حفظ و  قرایت قرآن،  اجرای تیاتر،  اجرای سرودهای انقلابی که بعضی از آن ها را از زمان انقلاب در ذهن داشتیم و تعدادی از آن ها هم توسط افرادی که خلاقیت داشته و سروده شده بودند، در ایام دهه فجر اجرا می شد. و آنچه قابل تامل بود حضور اکثریت  اسرا در این برنامه ها بود و  برای حفظ روحیه ایثارگری و پاسداشت سالروز انقلاب اسلامی انجام می شد.

البته برگزاری مسابقات عقیدتی و یا مسابقات ورزشی و دینی را در طول سال هم داشتیم اما همواره سعی می شد فینال این مسابقات و اهدای جوایز آن مقارن با ایام الله دهه فجر باشد که بر بار معنوی وشکوه و زیبایی این ایام افزوده شود.

جوایز این مسابقات نیز با حداقل امکانات اردوگاهی همراه بود. بعضی از افراد گیوه هایی که از نخ های پتو و یا لباس های مندرس، نخ های آن را به صورت رشته هایی در هم می تنیدند. برای کف این گیوه ها هم از زیره دمپایی هایی که هر دوسال یکبار به بچه ها می دادند استفاده می شد.  گاهی بچه ها در کنار سیم های خاردار  اردوگاه، تکیه ای از آن را جا می کردند و نوک آن را به سختی می سابیدند و به جای سوزن برای دوختن گیوه از آن استفاده می کردند. بعد با گلدوزی روی آن، این گیوه های زیبا را به عنوان  جایزه به نفرات  برتر  در ایام دهه فجر اهدا می کردند.

تنها شیرینی این ایام هم شیرینی بود که با مقداری آرد که از خمیرهای داخل نان و با افزودن مقداری شکر و روغن تهیه و روی یک چراغ خوراک پزی  آماده می شد، در آن موقعیت و کمبود امکانات  این شیرینی خوشمزه ترین شرینی بود بچه ها دهانشان را شیرین می کردند البته یک بار یکی از سربازان عراقی متوجه شیرینی ها شده بود و بچه ها هم از آن شرینی به او داده بودند، او انقدر از طعم آن خوشش آ مده بود که دایم می رفت و می آمد و از ما شرینی می خواست. 

البته تمام این برنامه ها با تدابیر شدید امنیتی خاص انجام می شد و اگر زمانی عراقی ها از این برنامه ها مطلع می شدند با کتک و شکنجه اسرا همراه می شد. 

برنامه "روزشمار انقلاب" یکی دیگر از برنامه های این ایام بود  و اخبار آن هم توسط خود بنده قرایت می شد.  بچه ها هم  با بیان  خاطرات خود از  آن روزهای حماسه یاد آن ایام را گرامی می داشتند.

راوی: آزاده احمدعلی قورچی

 

 

 

اضافه کردن دیدگاه جدید